شب قدر است و  دل بیتاب       همه  پروانه ها  درخواب

من وسجاده وقرآن ویامولا       خداوندا خداوندا مرادریاب

                                                                   لیلی

هرگز حسرت نکشیده ام  

حسرت رادیده ام

        درگذشته ام

               در روزهای سخت دلشکستگی ام

  در دریای اشک روی صورتم

                             دیدم وفروبردمش دردرون

                                                  در هزارتوی قلب خسته ام .....

                                                                                        لیلی

ازاین همه شکست

               پشتم شکست

                         نه

                         قلبم شکست

                               غرورم شکست

                                            تمام وجودم شکست

واکنون من ودردهایی که بردل نشست ......

                                                                                    لیلی

                                                                                                                 لیلی

می توان مرگ شقایق ها را باور کرد

  می توان مثل گل یاس شکفت

                                    به همه عطر وفا را بخشید ....

                                                                        لیلی

آدمی کوره بزرگی دردرونش دارد

 و رهگذران جزاندکی دود که ازدودکش آن بیرون می آید

                                                               چیزی نمی بینند ....

  ازتن خاکی دنیا جوشید

                        وسرانجام به دریا پیوست .......

      مثل پرستوهای عاشق

                              کوچ کرد

                                  پر کشید تا شهرزیبای امید .........

    یکرنگ وصاف وساده بود  

                                    مانند رود .............

حس پرنده دربند

داشتن بال ونپریدن است !

دل درغم او نشست وجان سوخت ازاو

امروز نگاه کن که  جان  و دل  من

جز یادی وحسرتی  چه اندوخت ازاو

آنگاه که شقایقهای وحشی را دیدی

          به قلب خونرگشان بنگر

                 سپس به من بیندیش

          که شقایق را ازهرگلی دوست ترداشته ام ....